Η κυβέρνηση σκοτώνει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις: χρόνια υποσχέσεων & μια δεκαετία λουκέτων
Άλλη μια «κραυγή αγωνίας» από τους εμπορικούς συλλόγους της Βοιωτίας που ζητούν εκείνο που ζητούν όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης! Οι έμποροι της Βοιωτίας μιλούν και πάλι για πτώση τζίρου, ενεργειακό κόστος που σκοτώνει, αγοραστική δύναμη που εξανεμίζεται και μια αλήθεια που κανείς δεν θέλει να πει!
Η ελληνική κυβέρνηση έχει κατασκευάσει ένα σύστημα που λειτουργεί ακριβώς ανάποδα από ό,τι υπόσχεται. Μιλά για «ανταγωνιστική οικονομία» αλλά επιβάλλει φορολογικά βάρη που θάβουν κάθε πρωτοβουλία! Μιλά για «ανάπτυξη» και η ΕΣΕΕ καταγράφει πως ο ρυθμός ενίσχυσης των πωλήσεων (+1,4%) υστερεί παταγωδώς έναντι του πληθωρισμού (+2,5%), δηλαδή στην πράξη, οι επιχειρήσεις συρρικνώνονται ενώ τα στατιστικά δείχνουν ανάπτυξη και αυτό είναι απλώς «το κόλπο».
Φόροι, φόροι και φόροι
Ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας στην Ελλάδα δεν είναι ακριβώς «επιχειρηματίας»! Είναι φοροεισπράκτορας του κράτους με δικά του έξοδα! Πληρώνει ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ, ασφαλιστικές εισφορές, τέλη κοινοχρήστων, δημοτικά τέλη, τέλος επιτηδεύματος και φυσικά δεν είναι μόνο αυτά! Χτυπιέται κυριολεκτικά από λογαριασμούς ρεύματος που τετραπλασιάστηκαν στο διάστημα των δύο τελευταίων χρόνων και αντιμετωπίζει έναν καταναλωτή που μετράει κυριολεκτικά κάθε ευρώ και αδυνατεί εκ των πραγμάτων να ξοδέψει πέρα από τα απολύτως αναγκαία.
Και την ώρα που αυτός ο επιχειρηματικός κόσμος αγωνίζεται να κρατήσει ανοιχτή την πόρτα του, η κυβέρνηση απλώς κωφεύει.
Το λουκέτο είναι εθνικό σπορ!
Κάθε χρόνο, εκατοντάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις βάζουν λουκέτο. Κάθε χρόνο, ο αριθμός αυτός παρουσιάζεται ως αναπόφευκτη «προσαρμογή στην αγορά». Δεν είναι όμως!
Το λουκέτο είναι το άμεσο αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών της κυβέρνησης. Είναι η κληρονομιά ενός κράτους που βλέπει τη μικρή επιχείρηση ως κινητή μονάδα φορολογικής εκμετάλλευσης και όχι ως την ραχοκοκαλιά της τοπικής οικονομίας, της απασχόλησης και της κοινωνικής συνοχής. Κάθε επιχείρηση που κλείνει σε μια γωνιά δεν είναι απλώς ένα οικονομικό γεγονός αλλά ένας βίος που καταρρέει. Μια οικογένεια που χάνει τη ζωή που είχε οικοδομήσει. Μια κοινότητα που χάνει ένα κομμάτι του εαυτού της.
Τι ζητούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις; Ελάχιστα! Τι παίρνουν; Σιωπή!
Οι εμπορικοί σύλλογοι ζητούν μείωση Φόρου Ειδικής Κατανάλωσης, ελάφρυνση του ενεργειακού κόστους, ενίσχυση της ρευστότητας και στήριξη της κατανάλωσης. Επί της ουσίας ζητούν να κρατήσουν τις τοπικές οικονομίες ζωντανές!
Δεν ζητούν δώρα. Δεν ζητούν επιδοτήσεις από αέρα. Ζητούν να μπορέσουν να δουλέψουν και να στηρίξουν τις τοπικές οικονομίες και τους καταναλωτές τους. Να ανοίξουν το πρωί την επιχείρηση τους χωρίς να αναρωτιούνται αν θα καταφέρουν να πληρώσουν τους εργαζόμενους τους και θα μπορέσουν να εξοφλήσουν τους λογαριασμούς του μήνα!
Η κυβέρνηση τους απαντά με ανακοινώσεις για «ψηφιακή» και «πράσινη» ανάπτυξη και με πολλές υποσχέσεις! Όμορφες λέξεις και συνάμα άχρηστες για αυτόν που αύριο δεν ξέρει αν θα πληρώσει την υποχρέωση του.
Η ώρα των πολιτικών είναι περασμένη
Αν αυτή η κυβέρνηση ή οποιαδήποτε άλλη δεν αντιληφθεί ότι η μικρομεσαία επιχείρηση είναι ο ιστός από τον οποίο είναι φτιαγμένη αυτή η χώρα, τότε δεν χρειαζόμαστε οικονομολόγους για να μας πουν τι θα συμβεί. Το βλέπουμε ήδη: άδειες βιτρίνες, κλειστά καταστήματα και μια ανεργία που μεταμφιέζεται σε στατιστικές βελτίωσης!
Η κραυγή αγωνίας από τη Βοιωτία δεν είναι απλώς μια τοπική είδηση. Είναι εθνικό σύμπτωμα. Και εφόσον κανείς δεν ακούει, η επόμενη κραυγή θα είναι δυνατότερη και προφανώς θ’ ακουστεί από τις κάλπες.
Έτσι λειτουργεί ένα κράτος που γυρνά την πλάτη στους πολλούς για να σερβίρει τους λίγους. Μέχρι να αλλάξει αυτό, κάθε εμπορικός σύλλογος της χώρας θα συνεχίζει να βγάζει τις ίδιες ανακοινώσεις ευχόμενος κάθε φορά, να μην μιλά σε κωφούς.
